Onlangs zag ik de reacties onder een bericht dat er meer op snelheid én gedrag in het verkeer gecontroleerd gaat worden. Ze gaan zelfs drones inzetten, waardoor apps om snelheidscontroles voor te zijn ook niet meer helpen. In de reacties onder het bericht werden mensen getagd die kennelijk, volgens de aangever, altijd te hard rijden. Of vaak klagen dat ze weer een bekeuring op de mat gevonden hebben.
Achter de namen in de reacties zag je wat lachende emoji’s.
Terwijl er natuurlijk niks te lachen valt. Want naast het gevaar van je asociale rijgedrag ben je ook nog eens ontzettend dom. Want je gooit letterlijk je geld weg en je krijgt er niks voor terug, op het chagrijn tegen de wetsdienaars na dan. Want die zijn natuurlijk de hoofdschuldigen in dit verhaal. Het ligt nooit aan jezelf. Toch heb je die bekeuring dik verdiend, want waarom moet je harder willen rijden dan de mensen die zich wel aan de snelheid houden? Voel je je beter dan al die anderen? Of denk je dat je Max Verstappen bent? Nou, ik help je uit de droom: je bent niet Max want Max is Max. Daarbij is het zijn werk om hard te rijden. En dat doet hij op een plek waar het kan, waar geen mensen (of dieren!) plotseling oversteken, waar geen fietsers fietsen, of, laten we dat vooral niet vergeten, waar geen tegenliggers zijn. Op het circuit.
Dus niet op bijvoorbeeld alle N- wegen en al helemaal niet in de bebouwde kom.
Deze week kwam het SWOV (Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid) naar buiten met een advies om het verkeer veiliger te maken. Want het gaat nog steeds veel te vaak mis en het aantal ernstige gewonden en verkeersdoden neemt toe. Ondanks alle beveiligingssnufjes die er tegenwoordig in de auto’s zitten. Het advies is daarom om een nul limiet in te voeren wat betreft alcohol en drugs in het verkeer. En we zijn daar echt niet het braafste jongetje van de klas in; Tsjechië, Roemenië, Slowakije en Hongarije hanteren dit beleid al.
Ik ben voor.
Want wat zou dat een hoop leed besparen! Zo las ik van de week het trieste relaas van de omgekomen kinderen (en de 38-jarige schooldirecteur Joyce) in Zeeland, Sarah, Damian en Olivia, Groep 8’ers, die in plaats van herinneringen zouden maken in een schoolkamp, doodgereden werden.
Tieners die nooit meer herinneringen maken kunnen.
De niet te bevatten wonden die dit veroorzaakt hebben in hun familie, vrienden, klasgenoten en elk mens met gezond verstand, werden keer op keer opengereten door het nieuws dat we binnenkregen over de dader; hij was al zoveel keer eerder geflitst, hij wist dat de stuurbekrachtiging niet op orde was en hij reed 130 km per uur op een 80 km weg. Een veelpleger dus. Dat neem ik de handhavers dan wel heel kwalijk en ik vraag mij af waarom zo’n idioot niet direct van de weg gehaald wordt. Maar dat schrijf ik in mijn emotie.
Omdat het nooit had mogen gebeuren!
Jaarlijks komen 700 mensen om in het verkeer en tienduizenden raken gewond. Als ik die cijfers zie én het rijgedrag van sommigen onder ons, vraag ik mij af waarom we dit laten gebeuren. Maar eigenlijk laten we dit ook niet gebeuren; we hebben immers verkeersregels bedacht om dit soort ellende te voorkomen. Gezien de cijfers hierboven is dat misschien wel naïef gedacht van mij maar het lijkt mij reden genoeg om mensen aan te sporen toch eens naar het eigen rijgedrag te gaan kijken, of je in die categorie van veelpleger valt. Nu is zelfkennis niet voor iedereen weggelegd, maar wellicht zijn er mensen in je omgeving bereid om, uit liefde voor jou en om de verschrikkelijke gevolgen van een ongeluk te voorkomen, jou te gaan vertellen dat het autorijden je eigenlijk niet helemaal goed afgaat. Dat je eigenlijk als een idioot rijdt. Dat ze je eigenlijk nooit dat rijbewijs hadden moeten geven.
Dat je een echte verkeershufter bent!
Het is asociaal gedrag, niks meer en niks minder. Dit soort types rijden rond met het idee dat verkeersregels niet voor hen gelden, waarmee ze zich op de een of andere manier beter voelen dan de andere weggebruikers.
Dat noemen ze ook wel arrogant, hooghartig of narcistisch gedrag.
Die idioot die drie kinderen en het schoolhoofd doodreed, had ook nog sporen van THC (psychoactieve stof wat in wiet en hasj zit) in zijn lichaam. Maar de hoeveelheid lag onder de strafbare norm. Daarom is die nul drugs- en alcohol limiet zo belangrijk. Je kunt als je getest wordt dan niet meer onder je straf uitkomen.
Mits je het overleefd hebt natuurlijk..
En daarnaast zal je, hopelijk, sneller van de weg gehaald worden. Zodat je geen brokken meer kan maken of erger, anderen het leven ontnemen. De keuze om die nul limiet in werking te stellen is een kwestie van doorpakken, maar we leven helaas in een politiek klimaat dat niet wil samenwerken en alleen maar bezig is om te scoren.
Vooral op de gevoelens in de onderbuik.
Onlangs werd hier in Winschoten een weg opnieuw geasfalteerd. In de bebouwde kom, waar je in de regel maximaal 50 km per uur mag rijden. Ik heb nooit gemerkt dat dit stuk van het wegennet in slechte staat was, maar de gemeente dacht daar kennelijk anders over. Je kan nu op dat stuk nog harder rijden, want op dat nieuwe asfalt voel en hoor je niet meer dat je te hard aan het rijden bent. Totdat je ergens tegenaan knalt natuurlijk.
De fietspaden daarentegen zijn, op een paar stukjes na, verschrikkelijk slecht.
Ik begrijp daar geen snars van. Want we leven toch in een tijd dat we meer zouden moeten bewegen, dat we gestimuleerd zouden moeten worden om vaker de auto te laten staan en de fiets te pakken? Zelfs in deze regio, waar steeds meer afstanden juist kleiner worden doordat we kunnen genieten van het gemak van de elektrische fietsen die er tegenwoordig op de markt zijn.
En wat te denken van de brandstofprijzen?
Die zijn voor mij reden genoeg om de auto zoveel als mogelijk te laten staan. Maar ik heb het vermoeden dat als ik zo om mij heen kijk, ik daarin een minderheid ben. Ik moet daar soms ook wel om lachen als ik al die geparkeerde auto’s zie staan bij de sportscholen, die sportscholen waar je dan binnenloopt en vervolgens op een fiets kruipt.
Om te gaan fietsen!
